دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۱۴

خداوندا مده آن یار را غم — مبادا قامت آن سرو را خم

تو می دانی که جان باغ ما اوست — مبادا سرو جان از باغ ما کم

همیشه تازه و سرسبز دارش — بر او افشان کرامت‌ها دمادم

معظم دارش اندر دین و دنیا — به حق حرمت اسمای اعظم

وجودش در بنی آدم غریب است — بدو صد فخر دارد جان آدم

مخلد دار او را همچو جنت — که او جنات جنات است مبهم

ز رنج اندرون و رنج بیرون — معافش دار یا رب و مسلم

جهان شاد است وز او صد شکر دارد — که عیسی شکرها دارد ز مریم

دعاهایی که آن در لب نیاید — که بر اجزای روح است آن مقسم

مجاب و مستجابش کن پی او — که تو داناتری والله اعلم