دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۱۵

چه نزدیک است جان تو به جانم — که هر چیزی که اندیشی بدانم

از این نزدیکتر دارم نشانی — بیا نزدیک و بنگر در نشانم

به درویشی بیا اندر میانه — مکن شوخی مگو کاندر میانم

میان خانه‌ات همچون ستونم — ز بامت سرفرو چون ناودانم

منم همراز تو در حشر و در نشر — نه چون یاران دنیا میزبانم

میان بزم تو گردان چو خمرم — گه رزم تو سابق چون سنانم

اگر چون برق مردن پیشه سازم — چو برق خوبی تو بی‌زبانم

همیشه سرخوشم فرقی نباشد — اگر من جان دهم یا جان ستانم

به تو گر جان دهم باشد تجارت — که بدهی بهر جانی صد جهانم

در این خانه هزاران مرده بیش اند — تو بنشسته که اینک خان و مانم

یکی کف خاک گوید زلف بودم — یکی کف خاک گوید استخوانم

شوی حیران و ناگه عشق آید — که پیشم آ که زنده جاودانم

بکش در بر بر سیمین ما را — که از خویشت همین دم وارهانم

خمش کن خسروا هم گو ز شیرین — ز شیرینی همی‌سوزد دهانم