دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۱۶

چه نزدیک است جان تو به جانم — که هر چیزی که اندیشی بدانم

ضمیر همدگر دانند یاران — نباشم یار صادق گر ندانم

چو آب صاف باشد یار با یار — که بنماید در او عکس بنانم

اگر چه عامه هم آیینه‌هااند — که بنماید در او سود و زیانم

ولیکن آن به هر دم تیره گردد — که او را نیست صیقل‌های جانم

ولی آیینه ای عارف نگردد — اگر خاک جهان بر وی فشانم

از این آیینه روی خود مگردان — که می گوید که جانت را امانم

من و گفت من آیینه‌ست جان را — بیابد حال خویش اندر بیانم

خمش کن تا به ابرو و به غمزه — هزاران ماجرا بر وی بخوانم