دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۱۷

مرا گویی که‌رایی؟ من چه دانم — چنین مجنون چرایی؟ من چه دانم

مرا گویی بدین زاری که هستی — به عشقم چون برآیی؟ من چه دانم

منم در موج دریاهای عشقت — مرا گویی کجایی؟ من چه دانم

مرا گویی به قربان‌گاهِ جان‌ها — نمی‌ترسی که آیی؟ من چه دانم

مرا گویی اگر کشتهٔ خدایی — چه داری از خدایی؟ من چه دانم

مرا گویی چه می‌جویی دگر تو — ورای روشنایی؟ من چه دانم

مرا گویی تو را با این قفس چیست — اگر مرغ هوایی؟ من چه دانم

مرا راه صوابی بود گم شد — ار آن تُرکِ خَتایی من چه دانم

بلا را از خوشی نشناسم ایرا — به غایت خوش بلایی من چه دانم

شبی بربود ناگه شمس تبریز — ز من یکتا دو تایی من چه دانم