دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۱۸

من آن ماهم که اندر لامکانم — مجو بیرون مرا در عین جانم

تو را هر کس به سوی خویش خواند — تو را من جز به سوی تو نخوانم

مرا هم تو به هر رنگی که خوانی — اگر رنگین اگر ننگین ندانم

گهی گویی خلاف و بی‌وفایی — بلی تا تو چنینی من چنانم

به پیش کور هیچم من چنانم — به پیش گوش کر من بی‌زبانم

گلابه چند ریزی بر سر چشم — فروشو چشم از گل من عیانم

لباس و لقمه‌ات گل‌های رنگین — تو گل خواری نشایی میهمانم

گل است این گل در او لطفی است بنگر — چو لطف عاریت را واستانم

من آب آب و باغ باغم ای جان — هزاران ارغوان را ارغوانم

سخن کشتی و معنی همچو دریا — درآ زوتر که تا کشتی برانم