دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۱۹

بیا کامروز بیرون از جهانم — بیا کامروز من از خود نهانم

گرفتم دشنه‌ای وز خود بریدم — نه آنِ خود نه آنِ دیگرانم

غلط کردم نبریدم من از خود — که این تدبیر بی‌من کرد جانم

ندانم کآتشِ دل بر چه سان است — که دیگر شکل می‌سوزد زبانم

به صد صورت بدیدم خویشتن را — به هر صورت همی‌گفتم من آنم

همی‌گفتم مرا صد صورت آمد — و یا صورت نی‌ام من بی‌نشانم

که صورت‌های دل چون میهمانند — که می‌آیند و من چون خانه بانم