دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۲۱

من از عالم تو را تنها گزینم — روا داری که من غمگین نشینم؟!

دل من چون قلم اندر کف توست — ز توست ار شادمان و گر حزینم

به جز آنچه تو خواهی من چه باشم؟ — به جز آنچه نمایی من چه بینم؟

گه از من خار رویانی گهی گل — گهی گل بویم و گه خار چینم

مرا تو چون چنان داری چنانم — مرا تو چون چنین خواهی چنینم

در آن خمّی که دل را رنگ بخشی — چه باشم من، چه باشد مهر و کینم؟

تو بودی اوّل و آخر تو باشی — تو به کن آخرم از اولینم

چو تو پنهان شوی، از اهل کفرم — چو تو پیدا شوی، از اهل دینم

به جز چیزی که دادی من چه دارم؟ — چه می جویی ز جیب و آستینم؟