دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۲۳

نه آن شیرم که با دشمن برآیم — مرا این بس که من با من برآیم

چو خاک پای عشقم تو یقین دان — کز این گِل چون گل و سوسن برآیم

سیه‌پوشم چو شب من از غم عشق — وزین شب چون مه روشن برآیم

از این آتش چو دود‌م من سراسر — که تا چون دود از این روزن برآیم

منم طفلی که عشقم اوستاد است — بنگذارد که من کودن برآیم

شوم چون عشق دایم حی و قیوم — چو من از خواب و از خوردن برآیم

هلا تن زن چو بوبکر ربابی — که تا من جان شوم وز تن برآیم