دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۲۴

چو آب آهسته زیر که درآیم — به ناگه خرمن که درربایم

چکم از ناودان من قطره قطره — چو طوفان من خراب صد سرایم

سرا چه‌بْوَد‌؟ فلک را برشکافم — ز بی‌صبری قیامت را نپایم

بلا را من علف بودم ز اول — ولیک اکنون بلاها را بلایم

ز حبس جا میابا دل رهایی — اگر من واقفم که من کجایم

سر نخلم ندانی کز چه سوی است — در این آب ار نگونت می‌نمایم

نه قلماشی است لیکن ماند آن را — نه هجو‌ی می‌کنم نی می‌ستایم

دم عشق است و عشق از لطفْ پنهان — ولی من از غلیظی‌ های هایم

مگو کُه را اگر آرد صدایی — که‌ای کُه نامدی‌، گفتی که آیم

تو او را گو که بانگِ کُه از او بود — زهی گویندهٔ بی‌منتهایم