دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۲۵

ز قند یار تا شاخی نخایم — نماز شام روزه کی گشایم

نمی‌دانم کجا می روید آن قند — کز او خوردم نمی‌دانم کجایم

عجایب آنک نُقلش عقل من برد — چو عقلم نیست چونش می‌ستایم

کی دارد روزه همچون روزهٔ من — کز او هر لحظه عیدی می‌ربایم

ز صبح روی او دارم صبوحی — نماز شام را هرگز نپایم

چو گل در باغ حسنش خوش بخندم — چو صبح از آفتابش خوش برآیم

زبانم از شراب او شکسته‌ست — ز دستانش شکسته دست و پایم