دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۲۶

از آن باده ندانم، چون فنایم — از آن بی‌جا نمی‌دانم کجایم

زمانی قعر دریایی درافتم — دمی دیگر چو خورشیدی برآیم

زمانی از من آبستن جهانی — زمانی چون جهان خلقی بزایم

چو طوطیْ جانْ شِکر خاید به ناگه — شوم سرمست و طوطی را بخایم

به جایی درنگنجیدم به عالم — بجز آن یارِ بی‌جا را نشایم

منم آن رندِ مستِ سخت شیدا — میانِ جمله رندان‌ْ هایْ هایم

مرا گویی: «چرا با خود نیایی؟!» — تو بنما خود که تا با خود بیایم

مرا سایه‌یْ هُما چندان نوازد — که گویی سایه او شد من هُمایم

بدیدم حُسن را سرمست می‌گفت: — «بلایم من، بلایم من، بلایم»

جوابش آمد از هر سو ز صد جان — تُرایم من، تُرایم من، تُرایم

تو آن نوری که با موسی همی‌گفت — «خدایم من، خدایم من، خدایم»

بگفتم: «شمس تبریزی! کِیی؟» گفت: — «شمایم من، شمایم من، شمایم»