دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۲۸

به پیش باد تو ما همچو گردیم — بدان سو که تو گردی چون نگردیم

ز نور نوبهارت سبز و گرمیم — ز تأثیر خزانت سرد و زردیم

ز عکس حلم تو تسلیم باشیم — ز عکس خشم تو اندر نبردیم

عدم را برگماری جمله هیچیم — کرم را برفزایی جمله مردیم

عدم را و کرم را چون شکستی — جهان را و نهان را درنوردیم

چو دیدیم آنچ از عالم فزون است — دو عالم را شکستیم و بخوردیم

به چشم عاشقان جان و جهانیم — به چشم فاسقان مرگیم و دردیم

زمستان و تموز از ما جدا شد — نه گرمیم ای حریفان و نه سردیم

زمستان و تموز احوال جسم است — نه جسمیم این زمان ما روح فردیم

چو نطع عشق خود ما را نمودی — به مهره مهر تو کاستاد نردیم

چو گفتی بس بود خاموش کردیم — اگر چه بلبل گلزار و وردیم