دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۲۹

شب دوشینه ما بیدار بودیم — همه خفتند و ما بر کار بودیم

حریف غمزه غماز گشتیم — ندیم طره طرار بودیم

به گرد نقطه خوبی و مستی — به سر گردنده چون پرگار بودیم

تو چون دی زاده‌ای با تو چه گویم — که با یار قدیمی یار بودیم

مثال کاسه‌های لب شکسته — به دکان شه جبار بودیم

چرا چون جام شه زرین نباشیم — چو اندر مخزن اسرار بودیم

چرا خود کف ما دریا نباشد — چو اندر قعر دریابار بودیم

خمش باش و دو عالم را به گفت آر — کز اول گفت بی‌گفتار بودیم