دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۳۰

من و تو دوش شب بیدار بودیم — همه خفتند و ما بر کار بودیم

حریف غمزه غماز گشتیم — به پیش طره طرار بودیم

بیا تا ظاهر و پیدا بگوییم — که با عشق نهانی یار بودیم

اگر چه پیش و پس آن جا نگنجد — به پیش صانع جبار بودیم

عجب نبود اگر ما را ندیدند — که ما در مخزن اسرار بودیم

بیاوردیم درها ارمغانی — که یعنی ما به دریابار بودیم