دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۳۱

بیا کامروز شَه را ما شکاریم — سَرِ خویش و سَرِ عالَم نداریم

بیا کامروز چون موسیِ عمران — به مردی گَرد از دریا برآریم

همه شب چون عصا افتاده بودیم — چو روز آمد چو ثُعبان بی‌قراریم

چو گِردِ سینهٔ خود طوف کردیم — یدِ بیضا ز جیبِ جان برآریم

بدان قدرت که ماری شد عصایی — به هر شب چون عصا و روز ماریم

پیِ فرعونِ سرکش اژدهاییم — پی موسی عصا و بُردباریم

به همت خونِ نمرودان بریزیم — تو این منگر که چون پشّه نزاریم

برافزاییم بر شیران و پیلان — اگر چه در کفِ آن شیر، زاریم

اگر چه همچو اُشتر کژنهادیم — چو اُشتر سوی کعبه راهواریم

به اقبالِ دو روزه دل نبندیم — که در اقبالِ باقی کامکاریم

چو خورشید و قمر نزدیک و دوریم — چو عشق و دل نهان و آشکاریم

برای عشق خون‌آشامِ خون‌خوار — سگانش را چو خون اندر تغاریم

چو ماهی وقتِ خاموشی خموشیم — به وقتِ گفتْ ماهِ بی‌غُباریم