دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۳۲

بیا تا عاشقی از سر بگیریم — جهان خاک را در زر بگیریم

بیا تا نوبهار عشق باشیم — نسیم از مشک و از عنبر بگیریم

زمین و کوه و دشت و باغ و جان را — همه در حله اخضر بگیریم

دکان نعمت از باطن گشاییم — چنین خو از درخت تر بگیریم

ز سر خوردن درخت این برگ و بر یافت — ز سر خویش برگ و بر بگیریم

ز دل ره برده‌اند ایشان به دلبر — ز دل ما هم ره دلبر بگیریم

مسلمانی بیاموزیم از وی — اگر آن طره کافر بگیریم

دلی دارد غمش چون سنگ مرمر — از آن مرمر دو صد گوهر بگیریم

چو جوشد سنگ او هفتاد چشمه — سبو و کوزه و ساغر بگیریم

کمینه چشمه‌اش چشمی است روشن — که ما از نور او صد فر بگیریم