دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۳۳

بیا امروز ما مهمان میریم — بیا تا پیش میر خود بمیریم

ز مرگ ما جهانی زنده گردد — ازیرا ما نه قربان حقیریم

به مرغی جبرئیلی را ببندیم — به جانی ما جهانی را بگیریم

سبو بدهیم و دریایی ستانیم — چرا ما از چنین سودی نفیریم

غلام ماست ازرق پوش گردون — غلام خویشتن را چون اسیریم

چو ما شیریم و شیر شیر خوردیم — چرا چون یوز مفتون پنیریم

خمش کن نیست حاجت وانمودن — به پیش تیر باشی گرچه تیریم