دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۳۷

چرا شاید چو ما شه زادگانیم — که جز صورت ز یک دیگر ندانیم

چو مرغ خانه تا کی دانه چینیم — چه شد دریا چو ما مرغابیانیم

برو ای مرغ خانه تو چه دانی — که ما مرغان در آن دریا چه سانیم

مزن بر عاشقان عشق تشنیع — تو را چه کاین چنینیم و چنانیم

چنینیم و چنان و هر چه هستیم — اسیر دام عشق بی‌امانیم

چرا از جهل بر ما می دوانی — نه گردون را چنین ما می دوانیم

عجب نبود اگر ما را بخایند — که آتش دیده و پخته چو نانیم

وگر چون گرگ ما را می درانند — چه چاره چون به حکم آن شبانیم

چو چرخ اندر زبان‌ها اوفتادیم — چو چرخ بی‌گناه و بی‌زبانیم

حریف کهرباییم ار چو کاهیم — نه در زندان چو کاه کاهدانیم

نتاند باد کاه ما ربودن — که ما زان کهربا اندر امانیم

تو را باد و دم شهوت رباید — نه ما که کهربای عقل و جانیم

خمش کن کاه و کوه و کهربا چیست — که آنچ از فهم بیرون است آنیم