دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۳۹

مگردان روی خود ای دیده رویم — به من بنگر که تا از تو برویم

سبوی جسمم از چشمه‌ات پرآب است — مکن ای سنگ دل مشکن سبویم

تو جویایی و من جویانتر از تو — که داند تو چه جویی من چه جویم

همین دانم که از بوی گل تو — مثال گل قبا در خون بشویم

منم ضراب و عشقت چون ترازو — از این خاموش گویا چند گویم

زهی مشکل که تو خود سو نداری — و من در جستن تو سو به سویم

تو اندر هیچ کویی درنگنجی — و من اندر پی تو کو به کویم