دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۴۰

بیا با هم سخن از جان بگوییم — ز گوش و چشم‌ها پنهان بگوییم

چو گلشن بی‌لب و دندان بخندیم — چو فکرت بی‌لب و دندان بگوییم

به سان عقل اول سر عالم — دهان بربسته تا پایان بگوییم

سخندانان چو مشرف بر دهانند — برون از خرگه ایشان بگوییم

کسی با خود سخن پیدا نگوید — اگر جمله یکیم آن سان بگوییم

تو با دست تو چون گویی که برگیر — چو همدستیم از آن دستان بگوییم

بداند دست و پا از جنبش دل — دهان ساکن دل جنبان بگوییم

بداند ذره ذره امر تقدیر — اگر خواهی مثال آن بگوییم