دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۴۱

مرا خواندی ز در تو خستی از بام — زهی بازی زهی بازی زهی دام

از آن بازی که من می دانم و تو — چه بازی‌ها تو پختستی و من خام

توی کز مکر و از افسوس و وعده — چو خواهی سنگ و آهن را کنی رام

مها با این همه خوشی تو چونی — ز زحمت‌های ما وز جور ایام

چه می پرسم تو خود چون خوش نباشی — که در مجلس تو داری جام بر جام

مرا در راه دی دشنام دادی — چنین مستم ز شیرینی دشنام