دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۴۲

چنان مستم چنان مستم من این دم — که حوا را بنشناسم ز آدم

ز شور من بشوریده‌ست دریا — ز سرمستی من مست است عالم

زهی سر ده که سر ببریده جلاد — که تا دنیا نبیند هیچ ماتم

حلال اندر حلال اندر حلال است — می خنب خدا نبود مُحرّم

از این باده جوان گر خورده بودی — نبودی پشت پیر چرخ را خم

زمین ار خورده بودی فارغستی — از آن که ابر تر بارد بر او نم

دل بی‌عقل شرح این بگفتی — اگر بودی به عالم نیم مَحرَم

ز آب و گل برون بردی شما را — اگر بودی شما را پای محکم