دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۴۳

کجایی ساقیا؟ در ده مدامم — که من از جان غلامت را غلامم

می اندر ده، تهی دستم چه داری؟! — که از خون جگر پر گشت جامم

ز ننگ من نگوید نام من کس — چو من مَردی چه جای ننگ و نامم؟!

چو بر جانم زدی شمشیرِ عشقت — تمامم کن که زنده‌یْ ناتمامم

گهم زاهد همی‌خوانند و گه رِند — منِ مسکین ندانم تا کدامم

ز من چون شمع تا یک ذره باقی‌ست — نخواهد بود جز آتش مُقامم

مرا جز سوختن راهِ دگر نیست — بیا تا خوش بسوزم زانک خامم