دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۴۶

رفتم تصدیع از جهان بردم — بیرون شدم از زحیر و جان بردم

کردم بدرود همنشینان را — جان را به جهان بی‌نشان بردم

زین خانه شش دری برون رفتم — خوش رخت به سوی لامکان بردم

چون میر شکار غیب را دیدم — چون تیر پریدم و کمان بردم

چوگان اجل چو سوی من آمد — من گوی سعادت از میان بردم

از روزن من مهی عجب درتافت — رفتم سوی بام و نردبان بردم

این بام فلک که مجمع جان‌هاست — ز آن خوشتر بد که من گمان بردم

شاخ گل من چو گشت پژمرده — بازش سوی باغ و گلستان بردم

چون مشتریی نبود نقدم را — زودش سوی اصل اصل کان بردم

زین قلب زنان قراضه جان را — هم جانب زرگر ارمغان بردم

در غیب جهان بی‌کران دیدم — آلاجق خود بدان کران بردم

بر من مگری که زین سفر شادم — چون راه به خطه جنان بردم

این نکته نویس بر سر گورم — که سر ز بلا و امتحان بردم

خوش خسپ تنا در این زمین که من — پیغام تو سوی آسمان بردم

بربند زنخ که من فغان‌ها را — سرجمله به خالق فغان بردم

زین بیش مگو غم دل ایرا من — دل را به جناب غیب دان بردم