دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۴۷

من با تو حدیث بی‌زبان گویم — وز جمله حاضران نهان گویم

جز گوش تو نشنود حدیث من — هر چند میان مردمان گویم

در خواب سخن نه بی‌زبان گویند — در بیداری من آن چنان گویم

جز در بن چاه می ننالم من — اسرار غم تو بی‌مکان گویم

بر روی زمین نشسته باشم خوش — احوال زمین بر آسمان گویم

معشوق همی‌شود نهان از من — هر چند علامت نشان گویم

جان‌های لطیف در فغان آیند — آن دم که من از غمت فغان گویم