دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۴۹

زنهار مرا مگو که پیرم — پیری و فنا کجا پذیرم

من ماهی چشمه حیاتم — من غرقه بحر شهد و شیرم

جز از لب لعل جان ننوشم — غیر سر زلف او نگیرم

گر کژ نهدم کمان ابرو — در حکم کمان او چو تیرم

انداخته‌ای چو تیر دورم — برگیر که از تو ناگزیرم

پرم تو دهی چرا نپرم — میرم چو توی چرا بمیرم