دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۵۲

ما آفت جان عاشقانیم — نی خانه نشین و خانه بانیم

اندر دل تو اگر خیال است — می پنداری که ما ندانیم

اسرار خیال‌ها نه ماییم — هر سودا را نه ما پزانیم

دل‌ها بر ما کبوترانند — هر لحظه به جانبی پرانیم

تن گفت به جان از این نشان کو — جان گفت که سر به سر نشانیم

آخر تو به گفت خویش بنگر — کاندر دهن تو می نشانیم

هر دم بغل تو را گرفته — در راحت و رنج می کشانیم

تا آتش و آب و بادطبعی — ما باده خاکیت چشانیم

وان گاه دهان تو بشوییم — آن جا برسی که ما نهانیم

چون رخت تو در نهان کشیدیم — آنگه بینی که ما چه سانیم

چون نقش تو از زمین ببردیم — دانی که عجایب زمانیم

هر سو نگری زمان نبینی — پس لاف زنی که لامکانیم

همرنگ دلت شود تن تو — در رقص آیی که جمله جانیم

لب بر لب ما نهی تو بی‌لب — اقرار کنی که همزبانیم

ای شمس الدین و شاه تبریز — از بندگیت شهنشهانیم