دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۵۳

ما صحبت همدگر گزینیم — بر دامن همدگر نشینیم

یاران همه پیشتر نشینید — تا چهره همدگر ببینیم

ما را ز درون موافقت‌هاست — تا ظن نبری که ما همینیم

این دم که نشسته‌ایم با هم — می بر کف و گل در آستینیم

از عین به غیب راه داریم — زیرا همراه پیک دینیم

از خانه به باغ راه داریم — همسایه سرو و یاسمینیم

هر روز به باغ اندرآییم — گل‌های شکفته صد ببینیم

وز بهر نثار عاشقان را — دامن دامن ز گل بچینیم

از باغ هر آنچ جمع کردیم — در پیش نهیم و برگزینیم

از ما دل خویش درمدزدید — ما دزد نه‌ایم ما امینیم

اینک دم ما نسیم آن گل — ما گلبن گلشن یقینیم

عالم پر شد نسیم آن گل — یعنی که بیا که ما چنینیم

بومان ببرد چو بوی بردیم — مه مان کند ار چه ما کهینیم

هر چند کمین غلام عشقیم — چون عشق نشسته در کمینیم