دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۵۴

چون ذره به رقص اندرآییم — خورشید تو را مسخر آییم

در هر سحری ز مشرق عشق — همچون خورشید ما برآییم

در خشک و تر جهان بتابیم — نی خشک شویم و نی تر آییم

بس ناله مس‌ها شنیدیم — کای نور بتاب تا زر آییم

از بهر نیاز و درد ایشان — ما بر سر چرخ و اختر آییم

از سیمبری که هست دلبر — از بهر قلاده عنبر آییم

زان خرقه خویش ضرب کردیم — تا زین به قبای ششتر آییم

ما صرف کشان راه فقریم — سرمست نبیذ احمر آییم

گر زهر جهان نهند بر ما — از باطن خویش شکر آییم

آن روز که پردلان گریزند — در عین وغا چو سنجر آییم

از خون عدو نبیذ سازیم — وانگه بکشیم و خنجر آییم

ما حلقه عاشقان مستیم — هر روز چو حلقه بر در آییم

طغرای امان ما نوشت او — کی از اجلی به غرغر آییم

اندر ملکوت و لامکان ما — بر کره چرخ اخضر آییم

از عالم جسم خفیه گردیم — در عالم عشق اظهر آییم

در جسم شده‌ست روح طاهر — بی‌جسم شویم و اطهر آییم

شمس تبریز جان جان است — در برج ابد برابر آییم