دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۵۷

یا رب توبه چرا شکستم — وز لقمه دهان چرا نبستم

گر وسوسه کرد گرد پیچم — در پیچش او چرا نشستم

آخر دیدم به عقل موضع — صد بار و هزار بار رستم

از بندگی خدا ملولم — زیرا که به جان گلوپرستم

خود من جعل الهموم هما — از لفظ رسول خوانده استم

چون بر دل من نشسته دودی — چون زود چو گرد برنجستم

این‌ها که نبشتم از ندامت — آن وقت نبشته بود دستم