دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۶۰

تا عشق تو سوخت همچو عودم — یک عقده نماند از وجودم

گه باروی چرخ رخنه کردم — گه سکه آفتاب سودم

چون مه پی آفتاب رفتم — گه کاهیدم گهی فزودم

از تو دل من نمی‌شکیبد — صد بار منش بیازمودم

این بخشش توست زور من نیست — گر حلقه سیم درربودم

گر دشمن چاشتم خفاشم — ور منکر احمدم جهودم

تفهیم تو تیز کرد گوشم — کان راز شریف را شنودم

سیل آمد و برد خفتگان را — من تشنه بدم نمی‌غنودم

صیقل گر سینه امر کن بود — گر من ز کسل نمی‌زدودم

توفیر شد از مکارم تو — هر تقصیری که من نمودم

من جود چرا کنم به جلدی — کز جود تو مو به موی جودم

از عشق تو بر فراز عرشم — گر بالایم وگر فرودم

از فضل تو است اگر ضحوکم — از رشک تو است اگر حسودم

بس کردم ذکر شمس تبریز — ای عالم سر تار و پودم