دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۶۲

گر ناز تو را به گفت نارم — مهر تو درون سینه دارم

بی‌مهر تو گر گلی ببویم — در حال بسوز همچو خارم

ماننده ماهی ار خموشم — چون موج و چو بحر بی‌قرارم

ای بر لب من نهاده مهری — می کش تو به سوی خود مهارم

مقصود تو چیست من چه دانم — دانم که من اندر این قطارم

نشخوار غمت زنم چو اشتر — چون اشتر مست کف برآرم

هر چند نهان کنم نگویم — در حضرت عشق آشکارم

ماننده دانه زیر خاکم — موقوف اشارت بهارم

تا بی‌دم خود زنم دمی خوش — تا بی‌سر خود سری بخارم