دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۶۳

من اشتر مست شهریارم — آن خایم کز گلو برآرم

چون گلبن روی اوست خویم — اشکوفه من بود نثارم

چون بحر اگر ترش کنم رو — پرگوهر و در بود کنارم

گر یار وصال ما نجوید — با عشق وصال یار غارم

خواری که به پیش خلق عار است — آن عار شده‌ست افتخارم

باد منطق برون کن از لنج — کز باد نطق در این غبارم