دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۶۴

روزی که گذر کنی به گورم — یاد آور از این نفیر و شورم

پرنور کن آن تک لحد را — ای دیده و ای چراغ نورم

تا از تو سجود شکر آرد — اندر لحد این تن صبورم

ای خرمن گل شتاب مگذار — خوش کن نفسی بدان بخورم

وان گاه که بگذری مینگار — کز روزن و درگه تو دورم

گر سنگ لحد ببست راهم — از راه خیال بی‌فتورم

گر صد کفنم بود ز اطلس — بی‌خلعت صورت تو عورم

از صحن سرای تو برآیم — در نقب زنی مگر که مورم

من مور توام توی سلیمان — یک دم مگذار بی‌حضورم

خامش کردم بگو تو باقی — کز گفت و شنود خود نفورم

شمس تبریز دعوتم کن — چون دعوت توست نفخ صورم