دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۶۵

ای دشمن روزه و نمازم — وی عمر و سعادت درازم

هر پرده که ساختم دریدی — بگذشت از آنک پرده سازم

ای من چو زمین و تو بهاری — پیدا شده از تو جمله رازم

چون صید شدم چگونه پرم — چون مات توام دگر چه بازم

پروانه من چو سوخت بر شمع — دیگر ز چه باشد احترازم

نزدیکتری به من ز عقلم — پس سوی تو من چگونه یازم

بگداز مرا که جمله قندم — گر من فسرم وگر گدازم

یک بارگی از وفا مشو دست — یک بار دگر ببین نیازم

یک بار دگر مرا فسون خوان — وز روح مسیح کن طرازم

بر قنطره بست باج دارم — از بهر عبور ده جوازم

خاموش که گفت حاجتش نیست — در گفتن خویش یاوه تازم

خاموش که عاقبت مرا کار — محمود بود چو من ایازم