دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۶۶

تا با تو قرین شده‌ست جانم — هر جا که روم به گلستانم

تا صورت تو قرین دل شد — بر خاک نیم بر آسمانم

گر سایه من در این جهان است — غم نیست که من در آن جهانم

من عاریه‌ام در آن که خوش نیست — چیزی که بدان خوشم من آنم

در کشتی عشق خفته‌ام خوش — در حالت خفتگی روانم

امروز جمادها شکفته‌ست — امروز میان زندگانم

چون علم بالقلم رهم داد — پس تخته نانبشته خوانم

چون کان عقیق در گشاده‌ست — چه غم که خراب شد دکانم

زان رطل گران دلم سبک شد — گر دل سبک است سرگرانم

ای ساقی تاج بخش پیش آ — تا بر سر و دیده‌ات نشانم

جز شمع و شکر مگوی چیزی — چیزی بمگو که من ندانم