دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۶۷

امروز مرا چه شد چه دانم — امروز من از سبک دلانم

در دیدهِ عقل بس مَکینم — در دیدهِ عشق بی‌مَکانم

افسوس که ساکن زمینم — اِنصاف که صارمِ زمانم

این طُرفه که با تَنِ زمینی — بر پشتِ فلک همی‌دَوانم

آن بار که چرخ برنتابد — از قُوَتِ عشق می‌کِشانم

از سینه خویش آتشش را — تا سینهٔ سنگ می‌رِسانم

از لذت و از صفای قندش — پُر شَهد شده‌ست این دهانم

از مشکلِ شمسِ حقِ تبریز — من نکته مشکلِ جهانم