دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۶۸

ای جان لطیف و ای جهانم — از خواب گرانت برجهانم

بی‌شرم و حیا کنم تقاضا — دانی که غریم بی‌امانم

گر بر دل تو غبار بینم — از اشک خودش فرونشانم

ای گلبن جان برای مجلس — بگرفته‌اَمَت که گل فشانم

یک بوسه بده که اندر این راه — من باج عقیق می‌ستانم

بسیار شب است کاندر این دشت — من از پی باج راهبانم

شب نعره زنم چو پاسبانان — چون طالب باج کاروانم

همخانه گریخت از نفیرم — همسایه گریست از فغانم