دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۶۹

ناآمده سیل تر شدستیم — نارفته به دام پای بستیم

شطرنج ندیده‌ایم و ماتیم — یک جرعه نخورده‌ایم و مستیم

همچون شکن دو زلف خوبان — نادیده مصاف ما شکستیم

ما سایه آن بتیم گویی — کز اصل وجود بت پرستیم

سایه بنماید و نباشد — ما نیز چو سایه نیست هستیم