دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۷۰

آن عشرت نو که برگرفتیم — پا دار که ما ز سر گرفتیم

آن دلبر خوب باخبر را — مست و خوش و بی‌خبر گرفتیم

هر لحظه ز حسن یوسف خود — صد مصر پر از شکر گرفتیم

در خانه حسن بود ماهی — رفتیمش و بام و در گرفتیم

آن آب حیات سرمدی را — چون آب در این جگر گرفتیم

چون گوشه تاج او بدیدیم — مستانه‌اش از کمر گرفتیم

هر نقش که بی‌وی است مرده‌ست — از بهر تو جانور گرفتیم

هر جانوری که آن ندارد — او را علف سقر گرفتیم

هر کس گهری گرفت از کان — از کان همه سیمبر گرفتیم

از تابش نور آفتابی — چون ماه جمال و فر گرفتیم

شمس تبریز چون سفر کرد — چون ماه از آن سفر گرفتیم