دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۹۰

چون ز صورت برتر آمد آفتاب و اخترم — از معانی در معانی تا روم من خوشترم

در معانی گم شدستم همچنین شیرینتر است — سوی صورت بازنایم در دو عالم ننگرم

در معانی می گدازم تا شوم همرنگ او — زانک معنی همچو آب و من در او چون شکرم

دل نگیرد هیچ کس را از حیات جان خویش — من از این معنی ز صورت یاد نارم لاجرم

می خرامم من به باغ از باغ با روحانیان — چون گل سرخ لطیف و تازه چون نیلوفرم

کشتی تن را چو موجم تخته تخته بشکنم — خویشتن را بسکلم چون خویشتن را لنگرم

ور من از سختی دل در کار خود سستی کنم — زود از دریا برآید شعله‌های آذرم

همچو زر خندان خوشم اندر میان آتشش — زانک گر ز آتش برآیم همچو زر من بفسرم

من ز افسونی چو ماری سر نهادم بر خطش — تا چه افتد ای برادر از خط او بر سرم

من ز صورت سیر گشتم آمدم سوی صفات — هر صفت گوید درآ این جا که بحر اخضرم

چون سکندر ملک دارم شمس تبریزی ز لطف — سوی لشکرهای معنی لاجرم سرلشکرم