دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۹۱

وقت آن آمد که من سوگندها را بشکنم — بندها را بردرانم پندها را بشکنم

چرخ بدپیوند را من برگشایم بند بند — همچو شمشیر اجل پیوندها را بشکنم

پنبه‌ای از لاابالی در دو گوش دل نهم — پند نپذیرم ز صبر و بندها را بشکنم

مهر برگیرم ز قفل و در شکرخانه روم — تا ز شاخی زان شکر این قندها را بشکنم

تا به کی از چند و چون آخر ز عشقم شرم باد — کی ز چونی برتر آیم چندها را بشکنم