دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۵۹۲

نی تو گفتی از جفای آن جفاگر نشکنم — نی تو گفتی عالمی در عشق او برهم زنم

نی تو دست او گرفتی عهد کردی دو به دو — کز پی آن جان و دل این جان و دل را برکنم

نور چشمت چون منم دورم مبین ای نور چشم — سوی بالا بنگر آخر زانک من بر روزنم

ای سر رشته طرب‌ها عیسی دوران توی — سر از این روزن فروکن گرچه من چون سوزنم

عشق را روز قیامت آتش و دودی بود — نور آن آتش تو باشی دود آن آتش منم

تا نبینم روی چون گلزار آن صد نوبهار — همچو لاله من سیه دل صدزبان چون سوسنم

شاه شمس الدین تبریزی منت عاشق بسم — روز بزمت همچو مومم روز رزمت آهنم