دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۱

چو فرستاد عنایت، به زمین مشعله‌ها را — که بدر پردهٔ تن را و ببین مشعله‌ها را

تو چرا منکر نوری؟ مگر از اصل تو کوری؟ — وگر از اصل تو دوری، چه از این مشعله‌ها را؟

خردا! چند به هوشی، خردا چند بپوشی — تو عزب‌خانهٔ مه را، تو چنین مشعله‌ها را

بنگر رزم جهان را، بنگر لشکر جان را — که به مردی بگشادند، کمین مشعله‌ها را

تو اگر خواب درآیی، ور از این باب درآیی — تو بدانی و ببینی، به یقین، مشعله‌ها را

تو صلاح دل و دین را چو بدان چشم ببینی — به خدا روح امینی و امین مشعله‌ها را