دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۲

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را — تو مرا گنجِ روانی چه کنم سود و زیان را

نفسی یارِ شرابم نفسی یارِ کبابم — چو در این دور خرابم چه کنم دورِ زمان را

ز همه خَلق رمیدم ز همه باز رهیدم — نه نهانم نه پدیدم چه کنم کون و مکان را

ز وصالِ تو خمارم سَرِ مخلوق ندارم — چو تو را صید و شکارم چه کنم تیر و کمان را

چو من اندر تک جویم چه رَوَم آب چه جویم — چه توان گفت چه گویم صفت این جوی روان را

چو نهادم سر هستی چه کشم بار کهی را — چو مرا گرگ شبان شد چه کشم ناز شبان را

چه خوشی عشق چه مستی چو قدح بر کفِ دستی — خنک آن جا که نشستی خنک آن دیده جان را

ز تو هر ذره جهانی ز تو هر قطره چو جانی — چو ز تو یافت نشانی چه کند نام و نشان را

جهت گوهر فایق به تک بحر حقایق — چو به سر باید رفتن چه کنم پای دوان را

به سلاح احدی تو ره ما را بزدی تو — همه رختم ستدی تو چه دهم باج ستان را

ز شعاع مه تابان ز خم طره پیچان — دل من شد سبک ای جان بده آن رطل گران را

منگر رنج و بلا را بنگر عشق و ولا را — منگر جور و جفا را بنگر صد نگران را

غم را لطف لقب کن ز غم و درد طرب کن — هم از این خوب طلب کن فرج و امن و امان را

بطلب امن و امان را بگزین گوش گران را — بشنو راه‌دِهان را؛ مگشا راهِ دَهان را