دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۱۲

منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرم — من از آن خارکشانم که شود خار حریرم

به کی مانم به کی مانم که سطرلاب جهانم — همه اشکال فلک را به یکایک بپذیرم

ز پس کوه معانی علم عشق برآمد — چو علمدار برآمد برهاند ز زحیرم

ز سحر گر بگریزم تو یقین دان که خفاشم — ز ضرر گر بگریزم تو یقین دان که ضریرم

چو ز بادی بگریزم چو خسم سخره بادم — چو دهانم نپذیرد به خدا خام و خمیرم

نه چو خورشید جهانم شه یک روزه فانی — که نیندیشد و گوید که چه میرم که بمیرم

نه چو گردون نه چو چرخم نه چو مرغم نه چو فرخم — نه چو مریخ سلح کش نه چو مه نیمه وزیرم

چو منی خوار نباشد که توی حافظ و یارم — بر خلق ابن قلیلم بر تو ابن کثیرم

هنر خویش بپوشم ز همه تا نخرندم — بدو صد عیب بلنگم که خرد جز تو امیرم

نخورم جز جگر و دل که جگرگوشه شیرم — نه چو یوزان خسیسم که بود طعمه پنیرم

ز شرر زان نگریزم که زرم نی زر قلبم — ز خطر زان نگریزم که در این ملک خطیرم

همگان مردنیانند نمایند و نپایند — تو بیا کآب حیاتی که ز تو نیست گزیرم

تو مرا جان بقایی که دهی جام حیاتم — تو مرا گنج عطایی که نهی نام فقیرم

هله بس کن هله بس کن کم آواز جرس کن — که کهم من نه صدایم قلمم من نه صریرم

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن — همه می گوی و مزن دم ز شهنشاه شهیرم