دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۱۳

به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم — وگر از من طلبی جان نستیزم نستیزم

قدحی دارم بر کف به خدا تا تو نیایی — هله تا روز قیامت نه بنوشم نه بریزم

سحرم روی چو ماهت شب من زلف سیاهت — به خدا بی‌رخ و زلفت نه بخسبم نه بخیزم

ز جلال تو جلیلم ز دلال تو دلیلم — که من از نسل خلیلم که در این آتش تیزم

بده آن آب ز کوزه که نه عشقی است دوروزه — چو نماز است و چو روزه غم تو واجب و ملزم

به خدا شاخ درختی که ندارد ز تو بختی — اگرش آب دهد یم شود او کنده هیزم

بپر ای دل سوی بالا به پر و قوت مولا — که در آن صدر معلا چو توی نیست ملازم

همگان وقت بلاها بستایند خدا را — تو شب و روز مهیا چو فلک جازم و حازم

صفت مفخر تبریز نگویم به تمامت — چه کنم رشک نخواهد که من آن غالیه بیزم