دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۱۵

من اگر دست زنانم نه من از دستِ زنانم — نه از اینم نه از آنم من از آن شهر کلانم

نه پی زمر و قمارم نه پی خمر و عقارم — نه خمیرم نه خمارم نه چنینم نه چنانم

من اگر مست و خرابم نه چو تو مست شرابم — نه ز خاکم نه ز آبم نه از این اهل زمانم

خرد پوره آدم چه خبر دارد از این دم — که من از جمله عالم به دو صد پرده نهانم

مشنو این سخن از من، وَ نه زین خاطر روشن — که از این ظاهر و باطن نه پذیرم نه ستانم

رخ تو گرچه که خوب است قفس جان تو چوب است — برم از من که بسوزی که زبانه‌ست زبانم

نه ز بویم نه ز رنگم نه ز نامم نه ز ننگم — حذر از تیر خدنگم که خدایی است کمانم

نه می خام ستانم نه ز کس وام ستانم — نه دم و دام ستانم هله ای بخت جوانم

چو گلستان جنانم طربستان جهانم — به روان همه مردان که روان است روانم

شکرستان خیالت بر من گلشکر آرد — به گلستان حقایق گل صدبرگ فشانم

چو درآیم به گلستان گل افشان وصالت — ز سر پا بنشانم که ز داغت به نشانم

عجب ای عشق چه جفتی چه غریبی چه شگفتی — چو دهانم بگرفتی به درون رفت بیانم

چو به تبریز رسد جان سوی شمس الحق و دینم — همه اسرار سخن را به نهایت برسانم