دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۱۶

ز یکی پسته دهانی صنمی بسته دهانم — چو برویید نباتش چو شکر بست زبانم

همه خوبی قمر او همه شادی است مگر او — که از او من تن خود را ز شکر بازندانم

تو چه پرسی که کدامی تو در این عشق چه نامی — صنما شاه جهانی ز تو من شاد جهانم

چو قدح ریخته گشتم به تو آمیخته گشتم — چو بدیدم که تو جانی مثل جان پنهانم

وگرم هست اگر من بنه انگشت تو بر من — که من اندر طلب خود سر انگشت گزانم

چو از او در تک و تابم ز پیش سخت شتابم — چو مرا برد به نارم دو چو خود بازستانم

چو شکرگیر تو گشتم چو من از تیر تو گشتم — چه شد ار بهر شکارت شکند تیر و کمانم

چو صلاح دل و دین را مه خورشید یقین را — به تو افتاد محبت تو شدی جان و روانم