دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۶۱۷

بت بی‌نقش و نگارم جز تو  یار ندارم — تویی آرام دل من مبر ای دوست قرارم

ز جفای تو حزینم جز عشقت نگزینم — هوسی نیست جز اینم جز از این کار ندارم

تو به رخسار چو ماهی چه لطیفی و چه شاهی — تو مرا پشت و پناهی ز تو آراسته کارم

جز عشقت نپذیرم جز زلف تو نگیرم — که در این عهد چو تیرم که بر این چنگ چو تارم

تن ما را همه جان کن همه را گوهر کان کن — ز طرب چشمه روان کن به سوی باغ و بهارم